ไปถ่าย “Last Photo” ที่สวนโมกข์กรุงเทพฯ กับครูตุ่ย ธำรงรัตน์

เรื่อง : จรรย์สรณ์ ภาพ : กลุ่มไลน์ครูตุ่ย ธำรงรัตน์

ช่วงเดือนสุดท้ายปลายปี ที่สวนโมกข์กรุงเทพฯ มีกิจกรรมเจริญสติ 10 วันสุดท้ายของปีให้ได้มาดูจิตดูใจ ทบทวนตัวเองส่งท้ายปี กิจกรรมดีๆ เต็มที่ทั้ง 10 วัน เราเลือกลงทะเบียนเข้าร่วมกิจกรรม “Last Photo ภาพความทรงจำสุดท้ายที่เลือกเอง โดยคุณธำรงรัตน์ บุญประยูร” ทั้งที่อ่านโปสเตอร์กิจกรรมแล้วก็ไม่รู้ว่าต้องไปทำอะไรแน่ วิทยากรเป็นใครก็ไม่รู้จัก เขาบอกจะ “ชวนมาซ้อมตายและพบความหมายของชีวิตผ่านการถ่ายภาพ” หรือจะเป็นการสอนมุมมองใหม่ในการถ่ายภาพ หรือจะให้ทำอะไรก็นึกไม่ออก แต่ก็ลงทะเบียนไปแล้วเรียบร้อย

ถึงวันเข้าร่วมกิจกรรม เรามาถึงก่อนเวลานิดหน่อย เช็กชื่อหน้าห้องนิพพานชิมลอง ชั้น 2 ที่จัดกิจกรรม ถอดรองเท้า ฝากอาหารและน้ำไว้ข้างนอก แล้วเดินเข้าไปข้างใน ระหว่างทางได้ยินเสียงคนคุยกันเป็นกลุ่มดังออกมา คิดว่าวิทยากรคงยังมาไม่ถึง แต่พอเลี้ยวเข้าประตูไปก็เห็นผู้เข้าอบรม 10 กว่าคนนั่งล้อมวงคุยกัน มีวิทยากรเป็นคนนำการสนทนาและแนะนำตัวให้รู้จักในชื่อ “ครูตุ่ย” แล้วให้ทุกคนแนะนำตัวเอง เราคิดว่าคุยกันรอคนมาให้ครบ

แต่ไม่ใช่ นี่คือกิจกรรม “Last Photo” วันนี้ครูตุ่ยจะถ่ายภาพสุดท้ายในชีวิต พูดง่ายๆ ก็คือถ่ายภาพสำหรับตั้งหน้าศพให้ทุกคน เป็นภาพที่ทุกคนเลือกได้ และครูตุ่ยมั่นใจว่าทุกคนจะชอบภาพตัวเองในวันนี้

หลายคนรู้อยู่แล้วว่าจะได้ถ่ายรูป หลายคนมาเพราะอยากได้ภาพสุดท้ายที่ครูตุ่ยถ่ายให้ หลายคนอยู่ในแวดวงธรรมะและเตรียมตัวตายกันมาระดับหนึ่งแล้ว แต่เราเพิ่งรู้ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลกใจหรือตกใจอะไร มีคนคิดว่าเป็นการอบรมถ่ายรูปด้วยนะ แต่พอรู้ว่ามาทำอะไรก็ไม่เห็นเขาจะตกใจเหมือนกัน แถมยังสนุกไปอีก

ครูตุ่ยชวนทุกคนในกลุ่มคุยอย่างเป็นกันเอง ความเรียบง่าย ธรรมดา เข้าถึงง่าย ไม่ตัดสิน และเข้าอกเข้าใจผู้อื่น ทำให้บรรยากาศในกลุ่มผ่อนคลาย ทำให้หลายคนสนิทสนมกันอย่างรวดเร็วทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ครูตุ่ยเริ่มถ่ายภาพให้ทีละคน โดยให้ไปนั่งรอทีละ 4 คน เพื่อให้กำลังใจกัน ส่วนคนที่เหลือก็ให้จับกลุ่มคุยแลกเปลี่ยนความคิดและประสบการณ์กัน โดยครูตุ่ยให้โจทย์ “คิดทบทวนภาพความคิดที่ชัดเจนที่สุดที่นึกขึ้นได้ทั้งสุขและทุกข์ ดูว่าเรื่องนั้นมีคุณค่า มีความหมายกับเราอย่างไร” ให้ทุกคนได้พูดโดยไม่เข้าไปตัดสิน ไม่มีถูกผิด

ครูตุ่ย ธำรงรัตน์ บุญประยูร

เมื่อก่อนครูตุ่ย ธำรงรัตน์ บุญประยูร เป็นช่างภาพถ่ายโฆษณาอาชีพ เงินไม่มางานไม่เดิน ครูเขาว่างั้น แต่ตอนนี้ครูเกษียณแล้วเปลี่ยนมาเป็นช่างภาพเพื่อสังคม ทำงานเพื่อความสุขสงบเป็นหลัก

ครูตุ่ยตั้งใจนำความรู้ด้านการถ่ายภาพมาเป็นเครื่องมือให้ผู้คนรู้จักการเตรียมตัวก่อนตาย ให้ตระหนักว่าชีวิตกับความตายเป็นเรื่องใกล้กัน ภาพวันนี้อาจจะเป็นภาพสุดท้ายจริงๆ ของคนถ่ายหรือคนถูกถ่ายก็ได้ เพราะไม่มีใครรู้หรอกว่าตัวเองจะตายเมื่อไร จบงานนี้ไปใครจะตายก่อนก็ยังไม่รู้ ที่แน่ๆ อย่างน้อยตอนนี้เราก็ได้ใช้เวลาทบทวนชีวิตของเรากันก่อนที่ความตายจะมาถึง กลับมาเห็นข้างในของตัวเอง โดยมีครูตุ่ยบันทึกภาพขณะนั้นเอาไว้ให้ เป็นภาพความงามแท้จากความจริงที่ปรากฎตรงหน้า ให้ได้เรียนรู้ตัวตนที่แท้จริงจากการถ่ายภาพในวันนี้

พี่ป็อป (ผู้ช่วย) กับครูตุ่ย

เราอยู่ในกลุ่มหญิงล้วน 4 คน ระหว่างรอเพื่อนเป็นแบบถ่ายรูป อีก 3 คนต้องตั้งใจฟังครูตุ่ยชวนเพื่อนคุยอย่างลึกซึ้ง เพื่อเป็นกำลังใจ และฝึกรับรู้ความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงหน้า เรารู้สึกว่าทุกคนที่เข้าไปตอนแรกจะเกร็งๆ คุยไปสักพักก็เริ่มผ่อนคลาย ยิ้มและหัวเราะออกมาจากหัวใจได้เต็มที่ แบบไม่มีกำแพงอะไรมากั้น

ตอนนั้นเรารู้เลยว่า เราไม่ได้แค่มานั่งเป็นกำลังใจเพื่อนๆ เท่านั้น แต่พลังความเข้าใจตัวเองของเพื่อนๆ ก็ส่งความรู้สึกดีๆ มาเป็นกำลังใจให้เราด้วยเหมือนกัน

ถ่ายเสร็จ ครูตุ่ยถามเพื่อนคนหนึ่งว่ารู้สึกยังไง เขาตอบคำเดียวสั้นๆ แต่จริงใจว่า “เรียลมาก” ใช่มันจริงมากจริงๆ

พอถึงคิวเราก็ไม่ต่างกับคนอื่นเท่าไร รู้สึกได้ถึงพลังบวกและมวลความสุขที่อบอวลไปทั่ว

ปิดท้ายกิจกรรมด้วยคำขอบคุณ และส่งพลังดีๆ ให้กันด้วยการกอดกันเป็นวงกลม ทำเอาน้ำตารื้นด้วยความปิติกันเป็นแถว

“Last Photo ภาพความทรงจำสุดท้ายที่เลือกเอง” ที่ทำให้รู้ว่าความสุขภายในตัวเราก็เลือกเองได้ แค่กลับมายอมรับหัวใจตัวเอง 📸

ภาพ Last Photo ของเรา
Junsorn
Junsorn
Articles: 7